Life Changing

“Τελικά ήμουνα ελεύθερος…”

Θυμάμαι μια μέρα…πάνε χρόνια τώρα…που συζητούσαμε για ώρες. Μου έλεγες πως δε νιώθεις ελεύθερος πια, πως έχεις ανάγκη να ταξιδέψεις, να βγεις με φίλους, να διασκεδάσεις, να περάσεις χρόνο μόνος. «Δεν είναι ότι με καταπιέζει, την αγαπάω», μου έλεγες για τη σχέση σου, «απλώς χρειάζομαι χρόνο». Προσπαθούσα να σου εξηγήσω πως όλα όσα μου περιγράφεις ως «ανάγκη» μπορούσες να τα κάνεις και ενώ είσαι σε σχέση. Σας έβλεπα πως είχατε ο καθένας πολλές στιγμές με τους φίλους, την οικογένεια, τον εαυτό σας και ήσασταν καλά. Παρόλα αυτά, πήρατε την απόφαση και χώρισαν οι δρόμοι σας.

Επέστρεψες πριν λίγες μέρες από ένα απ’ τα πολλά ταξίδια που έκανες από τότε. Και ξαναπιάσαμε φίλε μου αυτές τις πολύωρες συζητήσεις που κάναμε παλιά και μου πες: «Τελικά, ήμουνα ελεύθερος…απλώς ήμουν μικρός και δεν καταλάβαινα».

Αυτό κάνουν πολλοί στις μέρες μας. Δε λέω πως κανείς δεν πρέπει να χωρίζει. Αν δεν είσαι ευτυχισμένος/η σε μια σχέση και αυτό δεν αλλάζει όσες προσπάθειες και να κάνετε, τότε αυτή είναι, ίσως, η καλύτερη λύση. Αν, όμως, υπάρχει αγάπη και απλώς κάπου χάσατε τον έρωτα ή κάτι άλλαξε τον τρόπο σκέψης σας, τότε ίσως η λύση να μην είναι ο χωρισμός αλλά η αναζήτηση μέσα σου. Τι ή ποιος/α άλλαξε αυτό το συναίσθημα; Αν αυτό είναι κάτι εκτός σχέσης τότε ίσως πρέπει να το αποβάλεις από τη ζωή σου γιατί σήμερα ίσως το ευκολότερο πράγμα είναι να πεις πως τελείωσε το συναίσθημα μέσα στη σχέση και όχι ότι κάτι στον περιβάλλον σου άλλαξε το ποιος/α είσαι εσύ μέσα σου. Κι έτσι, συνεχίζεις τη ζωή σου χωρίς το άτομο που κάποτε ανυπομονούσες να δεις, που έκανες τα πάντα για να είσαι μαζί του και που χτυπούσε η καρδιά σου δυνατά γι’ αυτό.

Να θυμάσαι… Πολλοί άνθρωποι θα ήθελαν να ζήσουν αυτό που έχετε και ίσως να μην έχουν ποτέ την ευκαιρία! Σκέψου καλά, λοιπόν, πριν διώξεις απ’ τη ζωή σου αυτή την ευλογία.

relationship
Inspirational

Γιατί το αξίζεις, σ’ αγαπώ!

Πάντοτε ήταν και είναι δίπλα μου. Στις επιτυχίες μου να χαίρεται μαζί μου και στις στεναχώριες μου να μου χαμογελά, χωρίς να δείξει στιγμή ότι πονά μαζί μου, ενθαρρύνοντάς με να συνεχίσω κοιτάζοντας πάντα μπροστά. Οι δικές του στεναχώριες ποτέ δεν έγιναν αντιληπτές από κανέναν μας. Κατάφερνε να τις κρύβει και να σηκώνεται ξανά όρθιος, δείχνοντάς μας πως όταν η ζωή προσπαθεί να σε «χτυπήσει», εσύ πρέπει να της δείχνεις πως γεννήθηκες μαχητής!

Μας έδωσε και μας δίνει ό,τι πιο σημαντικό…απέραντη αγάπη και χρόνο από τις πολύτιμες στιγμές της ξεκούρασης του. Θυσίασε πολλά για να μην μας λείψει τίποτα. Κι αν τον ρωτήσεις τώρα, θα σου πει με χαμόγελο πως δε θυσίασε τίποτα. Και γι’ αυτό είμαι σίγουρη γιατί…αυτός είναι ο μπαμπάς μου!

Σ’ αγαπώ μπαμπά!

Μπαμπάς
Inspirational

Μία ευχή…

Καμιά πενηνταριά νέοι, καμιά 20αριά πιο μεγάλοι. Μπήκαμε στα λεωφορεία. Η…ξενάγηση…ξεκίνησε.

«Εδώ, είναι το σπίτι του τάδε, αυτό είναι το δημοτικό μας σχολείο, εδώ κάναμε κατάθεση στεφάνων στους ήρωές μας, αυτό είναι το χειμερινό και αυτό το θερινό μας σινεμά».

Ιστορίες από τα παλιά. Ιστορίες που έφερναν χαρά και συγκίνηση στους πιο μεγάλους, χαμόγελα στα πρόσωπα των νέων. Μια γυναίκα εμφανίζεται ξαφνικά και μιλά την ελληνική γλώσσα πάρα πολύ καλά. «Είμαι από την Πάφο», μας είπε. Περιμένει κι αυτή όπως εμάς. Κατεβήκαμε στη θάλασσα, φάγαμε το σάντουιτς μας και θαυμάσαμε τη μαγεία του επιβλητικού βουνού που ήταν λες και ήθελε να κάνει μια βουτιά στη θάλασσα να δροσιστεί…τόσο κοντά της ήταν! Μιλήσαμε με κάποιους άλλους νέους. Κοινή καταγωγή αλλά άγνωστοι μεταξύ μας μέχρι εκείνη τη στιγμή. Μπήκαμε στα λεωφορεία της επιστροφής. Στη διαδρομή αγάλματα, σημαίες, λάφυρα πολέμου, εικόνες που μας πλήγωναν. Ανάμεικτα τα συναισθήματα. Χαρά που μάθαμε κάποια πράγματα για τους τόπους που μεγάλωσαν οι παππούδες και οι γονείς μας. Λύπη κι απογοήτευση που δεν μας άφησαν να τα ζήσουμε κι εμείς.

Φτάσαμε. Περάσαμε το οδόφραγμα. Ευχαριστήσαμε τους πιο παλιούς. Τώρα; Έχουμε τη γνώση, την εικόνα της γης μας και την ελπίδα πως μια μέρα η πατρίδα μας θα είναι λεύτερη και θα επιστρέψουμε στα σπίτια μας. Ευχή μας, η πατρίδα μας σύντομα να πάψει να είναι μια αιματοβαμμένη κουκκίδα και να γίνει ξανά ένα «χρυσοπράσινο φύλλο» στο χάρτη του κόσμου!

                                  Στη Λάπηθο, στην Κύπρο μας, 
σε όσους έδωσαν τη ζωή τους για την ελευθερία της
και σε όσους ακόμα ελπίζουν και μάχονται με κάθε τρόπο για αυτή.

Κατεχόμενη Λάπηθος

Inspirational

«Μαζί, ενωμένοι, ενάντια στον κόσμο»!

«Εσείς οι δυο μαζί, δεμένοι, ενάντια στον κόσμο». Αυτό ήταν η ευχή ενός καλού φίλου όταν έμαθε πως αρραβωνιαστήκαμε. Λίγο καιρό μετά κατάλαβα την αξία της ευχής του. Δυο μέρες δυσάρεστων γεγονότων. Δύο γνωστά πρόσωπα. Στο τέλος της 2ης μέρας σκέφτηκα: «Όσο είμαστε μαζί, ενωμένοι, δεμένοι, μπορούμε να τα αντιμετωπίσουμε όλα! Μου δίνει  και του δίνω δύναμη.» Και τότε θυμήθηκα την ευχή…

Χαρά, λύπη, απογοήτευση, επιτυχία. Όταν έχεις δίπλα σου τον άνθρωπό σου, οι λύπες αντιμετωπίζονται ευκολότερα και οι χαρές γίνονται ακόμα πιο μεγάλες. Κι αν δεν έχεις βρει ακόμα το άλλο σου μισό; Σίγουρα έχεις εκείνον τον άνθρωπο που είναι δίπλα σου σε όλα! Μαμά, μπαμπάς, αδέρφια, φίλοι, κάποιος συγγενής. Κάπου μέσα στο πλήθος υπάρχει αυτός ο ένας, αυτή η μία που τα κάνει όλα πιο όμορφα, που σε κάνει να νιώθεις πιο δυνατός/ή.

Αυτόν, λοιπόν, τον άνθρωπο μην τον ξεχνάς ποτέ! Να τον παίρνεις ξαφνικά ένα τηλέφωνο να δεις τι κάνει, να του λες σ’ αγαπώ, να του υπενθυμίζεις πόσο τυχερός/ή κι ευλογημένος/η είσαι που τον έχεις στη ζωή σου. Γιατί ξέρεις πως εσείς ενωμένοι, ενάντια στον κόσμο, μπορείτε να αντιμετωπίσετε τα πάντα!

Αφιερωμένο στον άνθρωπο που μαζί του μπορώ να αντιμετωπίσω τα πάντα, στον άνθρωπό μου!

Inspirational

Μια καινούρια μέρα!


Χτυπά το ξυπνητήρι. Ξυπνάς.

«Ακόμα μια μέρα σαν όλες τις άλλες», σκέφτεσαι. Ετοιμάζεσαι μηχανικά. Θα μπεις στο αυτοκίνητο, πιθανόν να περιμένεις αρκετή ώρα στην κίνηση, θα πας δουλειά, θα επιστρέψεις σπίτι, θα φας κάτι, ίσως να βγεις για ένα καφέ, μετά σπίτι, ύπνο και το επόμενο πρωί τα ίδια. Το Σαββατοκύριακο το πιο πιθανόν είναι να νιώθεις τόσο κουρασμένος από την εβδομάδα που πέρασε που θα επιλέξεις να μείνεις σπίτι για να ξεκουραστείς. Νιώθεις ένα κενό. Δε μπορείς να εξηγήσεις το γιατί. Απλώς το νιώθεις.

Κάνε μια παύση!

Σε έχει «φάει» τόσο η ρουτίνα που ακόμα και τα μικρά, όμορφα πράγματα της καθημερινότητας δε μπορείς να τα δεις. Ξεκουράσου, κάνε κάτι καινούριο, κάτι που αγαπάς, έστω για μια μέρα! Μη σκεφτείς υποχρεώσεις, μην αγχωθείς για τίποτα, άσε τα όλα πίσω σου. Δε χρειάζεσαι πολλά, μόνο κάτι που θα σε κάνει να χαμογελάσεις, που θα φέρει ξανά την αισιοδοξία στη ψυχή σου. Κάτι που θα σβήσει το κενό που σου έχει δημιουργήσει ο σύγχρονος τρόπος ζωής. Και διατήρησε αυτή τη συνήθεια. Κάθε φορά που νιώθεις πως το συναίσθημα του κενού πλησιάζει, κάνε κάτι για να το διώξεις. Μην το αφήσεις ποτέ να σε καταβάλει.

Μην τα βάζεις κάτω! Κάνε κάτι για ‘σένα, το αξίζεις! Και μετά από αυτό, θα χτυπήσει το ξυπνητήρι, θα ξυπνήσεις και θα πεις: «Ακόμα μια μέρα, μια καινούρια μέρα. Ας την κάνω όσο πιο όμορφη μπορώ. Το χρωστάω στον εαυτό μου και στους συνανθρώπους μου. Το αξίζουμε»!

Inspirational

Όμορφες, απλές στιγμές!

Βρίσκομαι σε μια φοιτητική καφετέρια. Σε μια καφετέρια όπου κάποιοι θα απέφευγαν, ίσως, να έρθουν με την πρόφαση ότι οι φοιτητές κάνουν φασαρία κ.ο.κ. Και όμως, καθώς κάνω τις δουλειές μου, με σχετική ησυχία στο χώρο, ξαφνικά ακούω μια συζήτηση μεταξύ του ατόμου στο ταμείο κι ενός φοιτητή που μόλις ήρθε. Μία συζήτηση για βαθιά θρησκευτικά ζητήματα, για ερωτήματα που πολλοί άνθρωποι ίσως να ήθελαν να απαντήσουν και ακόμα δεν τα κατάφεραν. Πιάνω τον εαυτό μου να ακούει τη συζήτηση και βλέπω ακόμα δύο φοιτητές να κάνουν το ίδιο. Ξαφνικά ο ένας από τους δύο φοιτητές μπαίνει με ενδιαφέροντα ερωτήματα στη συζήτηση κι εμείς απλώς ακούμε.

Και σκέφτομαι… Πόσο όμορφο πράγμα είναι να συμβαίνει αυτό. Πέντε άτομα, άγνωστα μεταξύ τους, να μοιράζονται γνώσεις για ένα θέμα. Έτσι απλά… Σπάνιο στις μέρες μας. Και συνέβη σε μια καφετέρια που πολλοί ίσως να σνόμπαραν! Γι’ αυτό και το μοιράστηκα μαζί σας. Όμορφες, απλές στιγμές που συνήθως τις προσπερνούμε. Εσύ, ποια όμορφη απλή στιγμή έζησες πρόσφατα;

Inspirational

Όταν η απογοήτευση γίνεται…στιγμή έμπνευσης!

Είναι μία ακόμα από αυτές τις μέρες. Τις μέρες που νιώθεις να σε πνίγει το άδικο. Που τυχαίνει και μαθαίνεις τις αδικίες που συμβαίνουν γύρω σου, για ανθρώπους που ξεγελάστηκαν, για άλλους που ποδοπάτησαν συνανθρώπους τους συνειδητά, είτε για ν’ αποκτήσουν μια θέση, είτε για ν’ αποκτήσουν χρήματα. Για ανθρώπους που οικειοποιήθηκαν ή που προσπάθησαν να οικειοποιηθούν ιδέες άλλων για να ζήσουν μια στιγμή αναγνώρισης.

Κι ενώ νιώθεις ένα πόνο στην καρδιά από την έντονη στενοχώρια και απογοήτευση, αρχίζεις να σκέφτεσαι τη δική σου ζωή, τους δικούς σου ανθρώπους. Και ξαφνικά νιώθεις ευλογημένος/η! Νιώθεις τυχερός/ή που η οικογένειά σου, οι φίλοι σου, τα πιο κοντινά σου άτομα είναι ειλικρινή, είναι αληθινά, σ’ αγαπούν πραγματικά, σ’ εκτιμούν και σε νοιάζονται. Μια αγάπη ανιδιοτελής, χωρίς κανένα συμφέρον, χωρίς καμία προσδοκία. Και νιώθεις μια γαλήνη, μια ηρεμία. Σαν να έχεις μια ασπίδα που σε προστατεύει από την αρνητικότητα και την τοξικότητα κάποιων ανθρώπων! Και καταλαβαίνεις πως η…ασπίδα σου…είναι ό,τι πιο σημαντικό έχεις σ’ αυτόν τον κόσμο.

Να είσαι πάντα κοντά στα πιο…αληθινά…άτομα που έχεις την τιμή να έχεις στη ζωή σου και όλοι μαζί να κάνετε την ασπίδα σας τόσο δυνατή που να μην μπορεί κανείς να τη σπάσει. Διότι η απογοήτευση θα υπάρχει. Το σημαντικό είναι εσύ και οι αγαπημένοι σου άνθρωποι να μείνετε δυνατοί, αγνοί, ειλικρινείς. Να μείνετε…Άνθρωποι!

Louloudi kai quote
Life Changing

Απογοήτευση. Αντιμετώπισέ την. Μπορείς!

Απογοήτευση. Μια λέξη που όταν τη νιώσεις ξέρεις πως είναι χειρότερο συναίσθημα ακόμα κι από το θυμό. Διότι ο θυμός μπορεί να περάσει γρήγορα. Κι ο θυμός, για ’μένα, είναι το στάδιο πριν την απογοήτευση. Αν κάποιος σ’ απογοήτευσε, σημαίνει πως έκανε επανειλημμένα κάτι που σ’ ενοχλεί ή έκανε κάτι που εσύ δεν περίμενες ποτέ από αυτό το άτομο να κάνει ή η πράξη του έδειξε πως δε σε σέβεται. Και όχι, δε μιλώ μόνο για την απιστία. Αναφέρομαι στα άτομα που εμπιστεύτηκες, που ενώ έδειξαν πως σέβονται τη δουλειά και τον κόπο σου, στο τέλος με τις πράξεις τους έδειξαν πως στο βωμό του συμφέροντος δε διστάζουν να θυσιάσουν ακόμα και τις σχέσεις τους με ανθρώπους που τους εμπιστεύτηκαν.

Θα με ρωτήσεις, τι κάνεις σε μία τέτοια περίπτωση; Τι κάνεις όταν ξέρεις πως ακόμα και το να μιλήσεις σε αυτά τα άτομα είναι, το πιο πιθανόν, άσκοπο; Τι κάνεις όταν πρέπει, αναγκαστικά, να ξαναδείς αυτά τα άτομα ενώ, αν είχες την επιλογή, ίσως να τα διέγραφες από τη ζωή σου;

Μίλα τους! Πρέπει να ξέρουν πως σ’ απογοήτευσαν. Και μετά να διατηρήσεις μια τέτοια σχέση μαζί τους που θα επιτρέπει σε ’σένα να είσαι ήρεμος/η κι ευτυχισμένος/η. Και πάνω απ’ όλα, μην αφήσεις αυτό το…ρεύμα να σε παρασύρει. Σ’ αυτή την αδικία του κόσμου, η μεγαλύτερη επιτυχία σου θα είναι να παραμείνεις ο εαυτός σου – δίκαιος, με αγάπη για όλο τον κόσμο, θετικός, ήρεμος! Να πας αντίθετα στο ρεύμα με όλες σου τις δυνάμεις. Το χρωστάς στον εαυτό σου!

Κι αυτοί που…τους παρέσυρε το ρεύμα, σε κάποια φάση θα χτυπήσουν σε κάποιο βράχο (δεν το ευχόμαστε αυτό σε  κανέναν αλλά όταν αδικείς πολύ κόσμο επανειλημμένα, είναι πιθανόν σε κάποια φάση να συμβεί, αυτό μας διδάσκει πολλές φορές η ζωή) και θα πάρουν το δικό τους μάθημα.

Να είσαι ευγνώμων για τα άτομα που είναι πάντα δίπλα σου, για τα πιο κοντινά σου άτομα, αυτά που σ’ αγαπούν και σε σέβονται χωρίς να ζητούν ανταλλάγματα, χωρίς να έχουν το παραμικρό συμφέρον. Αυτά τα άτομα αξίζουν την προσοχή, το χρόνο, το σεβασμό και την αγάπη σου!!!

flower & quote
Life Changing

Γιατί όταν θέλεις, μπορείς!

Ακούς καθημερινά κάτι καινούριο. Κάτι ευχάριστο, κάτι δυσάρεστο… Τη μια στιγμή χαίρεσαι με την όμορφη είδηση και μετά από λίγο κάτι καινούριο, ένα νέο από κάποιο απομακρυσμένο σημείο του κόσμου σε κάνει να στεναχωριέσαι…να αναρωτιέσαι… Φτιάχνεις ένα ζεστό καφέ και κάθεσαι να σκεφτείς, να φιλοσοφήσεις τη ζωή. Ό,τι κι αν συμβαίνει, ο κόσμος συνεχίζει καθημερινά την πορεία του, ζει στους έντονους ρυθμούς του. Κι ενώ εσύ πίνεις την πρώτη γουλιά από το μυρωδάτο σου καφέ, κάποιος γιορτάζει μια εθνική επέτειο ενώ κάποιος άλλος βιώνει τον πόλεμο. ΄

Κι ο κόσμος συνεχίζει στους έντονους ρυθμούς του.

Οι ειδήσεις τρέχουν… Κι εσύ αποφασίζεις πως είσαι μια μονάδα σ’ αυτό τον κόσμο, όπως όλοι, αλλά δε θα αφήσεις αυτό το δεδομένο να επηρεάσει το τι θ’ αφήσεις πίσω σου! Θα είσαι μια μονάδα που θα κάνει κάτι, που θα βοηθήσει όπως μπορεί αυτό τον κόσμο, που θ’ αφήσει κάτι θετικό πίσω του. Κι ελπίζεις πως το λιθαράκι σου θα βοηθήσει τις επόμενες γενιές και πως οι ειδήσεις απ’ όλο τον κόσμο θα είναι έστω και λίγο πιο ευχάριστες.

 Κι ο καφές τελείωσε…

Αφήνεις το φλυτζάνι, ανοίγεις τον υπολογιστή κι αρχίζεις να ψάχνεις με ποιο τρόπο μπορείς να βοηθήσεις να γίνει αυτός ο κόσμος λίγο καλύτερος. Και θα τα καταφέρεις. Πήρες την απόφαση. Μην τα παρατήσεις ποτέ και θα τα καταφέρεις…γιατί όταν θέλεις, μπορείς!

"Γιατί όταν θέλεις...μπορείς!"
Photo by: Christiana Kyprianidou
Never Give Up

Δεν τα παρατάς…είσαι νικητής!

Για όλους  μας υπήρξε ή θα υπάρξει κάποτε η στιγμή που κάτι θα μας ωθήσει προς τα κάτω, προς την παραίτηση. Παρόλα αυτά, η αντιμετώπιση δε θα είναι από όλους η ίδια. Κάποιοι, δε θα τα καταφέρουν… Μόλις βρεθούν μπροστά στη δύσκολη στιγμή, θα λυγίσουν και θα βυθιστούν σε μία άβυσσο σκέψεων παραίτησης και απαισιοδοξίας. Μία δεύτερη ομάδα ανθρώπων, θα προσπαθήσει για λίγο, αλλά όταν δει ότι τα πράγματα είναι δύσκολα, θα παραιτηθεί. Στην τρίτη ομάδα ανθρώπων ανήκουν αυτοί που θα προσπαθήσουν να ξεπεράσουν τη δύσκολη κατάσταση. Αν δούνε ότι τα πράγματα δυσκολεύουν γι’ αυτούς και άρχισαν να λυγίζουν, θα προσπαθήσουν ακόμα πιο σκληρά. Αποτέλεσμα; Θα είναι νικητές, γιατί “ο επιμένων νικά”!

Ο αθλητής Derek Redmond, ανήκει στην κατηγορία των νικητών. Κι αυτό δεν οφείλεται σε κάποιο μετάλλιο, αλλά στην επιμονή του. Όταν στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992 στην Barcelona,  κατά τη διάρκεια του αγώνα (στον οποίο θεωρείτο φαβορί) έπαθε κάταγμα, δεν τα παράτησε. Ήξερε ότι η νίκη είχε σταματήσει εκεί γι’ αυτόν. Παρόλα αυτά, ο αγώνας έπρεπε να τελειώσει. Έπρεπε να περάσει την τελική ευθεία, έπρεπε να φτάσει με κάθε τρόπο στο τέρμα. Παραστάτης του ήταν ο πατέρας του, ο οποίος τον βοήθησε να φτάσει λίγα μέτρα πριν το τέρμα και ακολούθως τον άφησε να τερματίσει μόνος του, όπως θα έκανε σε ένα κανονικό αγώνα. Ήξερε ότι η νίκη δεν ήταν δική του, όμως κατάφερε να είναι νικητής στη ζωή και να δώσει ένα παράδειγμα σε όλους μας. Ας σταματήσουμε να παραπονιόμαστε, ας πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας. Ας ακολουθήσουμε το παράδειγμα του Derek Redmond κι ας μην αφήσουμε κανένα και τίποτα να μας κάνει να τα παρατήσουμε. Διότι… Τα παράτησες; Έχασες! Επιμένεις και είσαι δυνατός απέναντι στις δυσκολίες; Τίποτα και κανένας δε σε σταματά, καταφέρνεις αυτά που θέλεις  και τελικά… είσαι νικητής!

Πηγές:

Wikipedia, the free encyclopedia. 1992 Summer Olympics. Retrieved on 7.2.2014 from:

http://en.wikipedia.org/wiki/1992_Summer_Olympics

Wikipedia, the free encyclopedia. Derek Redmond. Retrieved on 7.2.2014 from:

http://en.wikipedia.org/wiki/Derek_Redmond

Powerful Ispirational true story… Don’t give up! Retrieved on 7.2.2014 from: