Κάποιος, κάποτε, μου είπε πως τη ζωή πρέπει να την κοιτάμε κατάματα. Όταν μας λέει «Δε μπορείς, δε θα τα καταφέρεις», εμείς πρέπει να της δείχνουμε με τις πράξεις μας κι όχι με λόγια πως έχει άδικο, πως μπορούμε και θα τα καταφέρουμε!
Αυτό το άτομο μια μέρα χτυπήθηκε απ’ τη ζωή. Ήθελε, βλέπεις, να του δείξει τη δύναμή της. Και τον λύγισε… Προσπάθησε να τον οδηγήσει σε ψεύτικα μονοπάτια χαράς και να τον κάνει να πιστέψει πως αυτή είναι η αληθινή, η όμορφη ζωή, η ζωή που πολλοί παλεύουν χρόνια για ν’ αποκτήσουν, που κάποιοι δεν αποκτούν ποτέ.
Μ΄ αυτός ήξερε πως δεν ήταν αυτή η πραγματική ζωή. Την πραγματική ζωή ήξερε πως έπρεπε να την κοιτάξει κατάματα, να σταθεί γερά στα πόδια του και να την αντιμετωπίσει. Να αντιμετωπίσει τα ψεύτικα συναισθήματα χαράς που του πρόσφερε για να τον πλανέψει. Και δεν ήταν εύκολο… Αλλά τα κατάφερε! Διότι ήθελε τη θεωρία του να την κάνει ο ίδιος πράξη. Κι έτσι, θα έγραφε για τη δική του εμπειρία, θα ενέπνεε τις επόμενες γενεές και θα άφηνε πίσω του το δικό του λιθαράκι. Αυτό που προειδοποιεί για τα ψέματα που μας ψιθυρίζει η ζωή για να μας κάνει να κοιτάξουμε χαμηλά, να μην τη βλέπουμε κατάματα, να μην παλεύουμε για το ιδανικό στο οποίο θέλουμε να φτάσουμε, για την επίτευξη της ευτυχίας, η οποία μεταφράζεται για τον καθένα μας ξεχωριστά.
Η ζωή κάποτε μας λυγίζει, μας σπρώχνει στον πάτο. Κάποιοι το λένε τιμωρία, κάποιοι μάθημα. Το σημαντικό δεν είναι εξηγήσεις τους λόγους που βρίσκεσαι όπου κι αν βρίσκεσαι. Το σημαντικό είναι να γυρίσεις το βλέμμα ψηλά, να την κοιτάξεις στα μάτια και να της πεις: «Εγώ μπορώ και θα τα καταφέρω!» Τότε θα δεις πως η ζωή θα υποχωρήσει σιγά σιγά και θα σ’ αφήσει να προχωρήσεις μπροστά, να φτάσεις τον κάθε σου στόχο, να επιτύχεις το επιθυμητό για ’σένα. Και η ζωή τώρα κοιτάζει εσένα και σε ρωτά: «Μπορείς;»
