Τελειώνει η ταινία και σκέφτομαι… Τελικά οι ταινίες είναι πράγματι βγαλμένες απ’ τη ζωή. Πόσες φορές ενθουσιαστήκαμε, ήμασταν έτοιμοι να θυσιάσουμε χρόνο, χρήμα, ανέσεις με σκοπό να επιτύχουμε τα όνειρά μας; Πόσες φορές η ζωή μας έδειξε και το άλλο της πρόσωπο, μας χτύπησε δυνατά και προσπάθησε να μας κρατήσει κάτω; Πολλές φορές. Συνέβη και ίσως ξανασυμβεί. Για τον καθένα όμως υπάρχει αυτό το άτομο… Αυτό το άτομο που θα μας δίνει κάθε φορά το χέρι και θα μας σηκώνει. Ακόμα κι όταν είμαστε πια δυνατοί, ακόμα κι όταν μάθουμε ν’ αντιμετωπίζουμε κάποια πράγματα μόνοι, αυτό το άτομο θα είναι εκεί, να χαίρεται με τις χαρές μας, να απαλύνει τον πόνο στις λύπες μας. Κι έτσι θα συνεχίσουμε να κυνηγάμε τ’ όνειρό μας. Και μια μέρα το όνειρο, ο στόχος, θα πραγματοποιηθεί γιατί όταν δεν τα παρατάς η ζωή σε παραδέχεται και σου δίνει αυτό που θες, αυτό για το οποίο πάλεψες, αυτό που αξίζεις.

Αν τώρα που διαβάζεις αυτό το άρθρο σκέφτεσαι να παρατήσεις τ’ όνειρό σου, μην το κάνεις! Δεν είναι εύκολο αλλά σήκω, συνέχισε να προσπαθείς, το όνειρο ίσως να είναι στο επόμενό σου βήμα και το αξίζεις!

Υ.Γ: Όταν πετύχεις τον στόχο, να μου το πεις, θα χαρώ πολύ για ’σένα!

Σηκώνεσαι ξανά, τον παραμερίζεις και προχωράς. Θα φτάσεις εκεί που θέλεις, θα πραγματοποιήσεις το όνειρό σου. Και αυτός ο άγνωστος…και ο κάθε γνωστός και άγνωστος που εμφανίστηκε μπροστά σου κάποτε, δε θα έχουν πια σημασία. Θα είναι για ’σένα απλώς τα εμπόδια που σε έκαναν πιο δυνατό και μετέτρεψαν το στόχο σου να πραγματοποιήσεις το όνειρό σου σε κάτι ακόμα πιο μεγάλο.

Μην τα παρατήσεις ποτέ! Μην τους κάνεις αυτή τη…χάρη…και θα τα καταφέρεις γιατί… «εκείνο που ζητάμε με επιμονή είναι κατορθωτό» (Σοφοκλής)!