«Εδώ, είναι το σπίτι του τάδε, αυτό είναι το δημοτικό μας σχολείο, εδώ κάναμε κατάθεση στεφάνων στους ήρωές μας, αυτό είναι το χειμερινό και αυτό το θερινό μας σινεμά».

Ιστορίες από τα παλιά. Ιστορίες που έφερναν χαρά και συγκίνηση στους πιο μεγάλους, χαμόγελα στα πρόσωπα των νέων. Μια γυναίκα εμφανίζεται ξαφνικά και μιλά την ελληνική γλώσσα πάρα πολύ καλά. «Είμαι από την Πάφο», μας είπε. Περιμένει κι αυτή όπως εμάς. Κατεβήκαμε στη θάλασσα, φάγαμε το σάντουιτς μας και θαυμάσαμε τη μαγεία του επιβλητικού βουνού που ήταν λες και ήθελε να κάνει μια βουτιά στη θάλασσα να δροσιστεί…τόσο κοντά της ήταν! Μιλήσαμε με κάποιους άλλους νέους. Κοινή καταγωγή αλλά άγνωστοι μεταξύ μας μέχρι εκείνη τη στιγμή. Μπήκαμε στα λεωφορεία της επιστροφής. Στη διαδρομή αγάλματα, σημαίες, λάφυρα πολέμου, εικόνες που μας πλήγωναν. Ανάμεικτα τα συναισθήματα. Χαρά που μάθαμε κάποια πράγματα για τους τόπους που μεγάλωσαν οι παππούδες και οι γονείς μας. Λύπη κι απογοήτευση που δεν μας άφησαν να τα ζήσουμε κι εμείς.

Φτάσαμε. Περάσαμε το οδόφραγμα. Ευχαριστήσαμε τους πιο παλιούς. Τώρα; Έχουμε τη γνώση, την εικόνα της γης μας και την ελπίδα πως μια μέρα η πατρίδα μας θα είναι λεύτερη και θα επιστρέψουμε στα σπίτια μας. Ευχή μας, η πατρίδα μας σύντομα να πάψει να είναι μια αιματοβαμμένη κουκκίδα και να γίνει ξανά ένα «χρυσοπράσινο φύλλο» στο χάρτη του κόσμου!

                                  Στη Λάπηθο, στην Κύπρο μας, 
                                                                                                                                                σε όσους έδωσαν τη ζωή τους για την ελευθερία της 
                                                      και σε όσους ακόμα ελπίζουν και μάχονται με κάθε τρόπο για αυτή. 

Κατεχόμενη Λάπηθος

«Είναι δύσκολο να πιστέψω
πως μας τους έφερε η θάλασσα της Κερύνειας,
είναι δύσκολο να πιστέψω
πως μας τους έφερε η αγαπημένη θάλασσα της Κερύνειας.»
(Πικραινόμενος εν εαυτώ, 1975)

Καθόλη τη διαδρομή υπάρχει στην καρδιά σου ένα βάρος… Αυτό της πίκρας, τόσο που έχασες τον τόπο σου όσο και τους δικούς σου ανθρώπους. Βλέπεις στα μάτια των μεγαλύτερων, τον πόθο για επιστροφή, τον πόθο να κατοικήσουν και πάλι στα σπίτια τους. Ακόμα και που το γράφω φαίνεται περίεργο… Να ονειρεύεσαι να ζήσεις στο σπίτι που μεγάλωσες μικρός, που παντρεύτηκες, που γεύτηκες τις πρώτες χαρές της ζωής. Και το όνειρο να σβήνει μόλις βλέπεις κάποιον άλλο, να ανοίγει το παράθυρο και να σε κοιτάζει σαν ένα ξένο που ήρθε στο σπίτι του χωρίς πρόσκληση. Τα γεγονότα της εισβολής του 1974 στοίχησαν στους Κύπριους τα πάντα. Κι όμως! Στάθηκαν στα πόδια τους. Κατάφεραν να ορθοποδήσουν, να κατοικήσουν σε ένα νέο σπίτι, να βρούνε δουλειά, να ζήσουν αξιοπρεπώς παρόλες τις δυσκολίες. Αυτό θα πει δύναμη θέλησης! Αυτό είναι ένα τεράστιο παράδειγμα για όποιον λέει πως η ζωή δεν του φέρθηκε δικαίως και τα παρατά. Κοίταξε δίπλα σου, στα μάτια του πατέρα και της μητέρας σου, στα μάτια του παππού και της γιαγιάς, του θείου και της θείας. Θα δεις μια πίκρα που δεν πρόσεξες ποτέ πιο πριν, μα παράλληλα θα δεις και τη σπίθα… Τη σπίθα που πριν 40 χρόνια ήταν η αιτία για να επανέλθει στη ζωή και να σου δώσει όσα έχεις τώρα.

Αμέτρητες οι ιστορίες, αμέτρητα τα παραδείγματα. Πάρε ένα, γράψε το σε ένα χαρτί και όταν θα λές: «Δεν μπορώ», «Θα τα παρατήσω», «Η ζωή μού φέρθηκε άδικα και δεν τη θέλω», κοίταζε αυτό το κομμάτι χαρτί. Θα σου υπενθυμίζει πως η ζωή μπορεί να σου δώσει πίσω πολλά, αρκεί να της δώσεις ένα λόγο να το κάνει. Κι αυτός ο λόγος είσαι εσύ! Πίστεψε στον εαυτό σου, προχώρα μπροστά. Και απ’ εδώ και πέρα θα λες: «Μπορώ», «Δε θα τα παρατήσω ποτέ», «Δίνω στη ζωή ένα λόγο να μου δώσει όσα αξίζω, προσπαθώ, τα καταφέρνω, μπορώ!»

Κερύνεια     

Κερύνεια – Κουκουνάρι     

Κερύνεια – Σύνθεση 1

Κερύνεια – Κάμπια

Κερύνεια – Θέα από ψηλά

Κερύνεια – Σύνθεση 2

Λάπηθος

Εκκλησάκι Αγίου Γεωργίου στη Λάπηθο

Λάπηθος – Ουρανός

Αββαείο του Πέλλαπαϊς

Κάστρο Αγίου Ιλαρίωνα

Πηγές:

Γρηγορίου, Λ. (2012). «Της Εισβολής, Κ. Μόντη». Retrieved on 28.3.2014 from:
http://loukia-gregoriou.blogspot.com/2012/01/blog-post_3976.html