Γιαγιά…

Δύο λέξεις που είναι πραγματικά ευλογία να έχει ένα παιδί την ευκαιρία να πει. Μία ανιδιοτελής, απέραντη αγάπη, πολλή υπομονή, ένα, όμορφα, στρωμένο τραπέζι για φαγητό, μια βόλτα στο πάρκο, πολλές ιστορίες από τα παλιά και δύο πρόσωπα που λάμπουν από χαρά κάθε φορά που τα επισκέπτεσαι. Αυτοί είναι ο παππούς και η γιαγιά. Αυτά είναι τα πρόσωπα που όταν μεγαλώσεις θα καταλάβεις πως σ’ αγαπούν με όλη τους την καρδιά, πως γι’ αυτούς πραγματικά είσαι δυο φορές παιδί τους.

Ο παππούς και η γιαγιά, που ανησυχούν για το μέλλον σου και χαίρονται αφάνταστα με κάθε σου επιτυχία. Που όταν πας στο εξωτερικό, για όσο διάστημα κι αν είναι να απουσιάσεις, σε χαιρετούν και νιώθεις πως ήδη σε πεθύμησαν και όταν επιστρέψεις σε αγκαλιάζουν τόσο σφιχτά σαν να θέλουν να σου δείξουν με μια αγκαλιά όλη την αγάπη που νιώθουν για ’σένα.

Ο παππούς και η γιαγιά που προσπαθούν να δικαιολογήσουν στους γονείς σου κάθε πράξη σου. Που όταν ήσουν μικρός σου έκαναν – «μυστικά» πάντα – όλα τα χατίρια, ακόμα και για πράγματα που οι γονείς σου σού απαγόρευαν (βλ. γλυκά).

Ο παππούς και η γιαγιά. Δύο λέξεις, δύο άνθρωποι, δύο μεγάλες καρδιές, αξίες ανεκτίμητες. Να τους επισκέπτεσαι, να τους τιμάς, να τους αγαπάς.

Σε ’σένα παππού…

Σε ’σένα γιαγιά…