Inspirational

Όταν η απογοήτευση γίνεται…στιγμή έμπνευσης!

Είναι μία ακόμα από αυτές τις μέρες. Τις μέρες που νιώθεις να σε πνίγει το άδικο. Που τυχαίνει και μαθαίνεις τις αδικίες που συμβαίνουν γύρω σου, για ανθρώπους που ξεγελάστηκαν, για άλλους που ποδοπάτησαν συνανθρώπους τους συνειδητά, είτε για ν’ αποκτήσουν μια θέση, είτε για ν’ αποκτήσουν χρήματα. Για ανθρώπους που οικειοποιήθηκαν ή που προσπάθησαν να οικειοποιηθούν ιδέες άλλων για να ζήσουν μια στιγμή αναγνώρισης.

Κι ενώ νιώθεις ένα πόνο στην καρδιά από την έντονη στενοχώρια και απογοήτευση, αρχίζεις να σκέφτεσαι τη δική σου ζωή, τους δικούς σου ανθρώπους. Και ξαφνικά νιώθεις ευλογημένος/η! Νιώθεις τυχερός/ή που η οικογένειά σου, οι φίλοι σου, τα πιο κοντινά σου άτομα είναι ειλικρινή, είναι αληθινά, σ’ αγαπούν πραγματικά, σ’ εκτιμούν και σε νοιάζονται. Μια αγάπη ανιδιοτελής, χωρίς κανένα συμφέρον, χωρίς καμία προσδοκία. Και νιώθεις μια γαλήνη, μια ηρεμία. Σαν να έχεις μια ασπίδα που σε προστατεύει από την αρνητικότητα και την τοξικότητα κάποιων ανθρώπων! Και καταλαβαίνεις πως η…ασπίδα σου…είναι ό,τι πιο σημαντικό έχεις σ’ αυτόν τον κόσμο.

Να είσαι πάντα κοντά στα πιο…αληθινά…άτομα που έχεις την τιμή να έχεις στη ζωή σου και όλοι μαζί να κάνετε την ασπίδα σας τόσο δυνατή που να μην μπορεί κανείς να τη σπάσει. Διότι η απογοήτευση θα υπάρχει. Το σημαντικό είναι εσύ και οι αγαπημένοι σου άνθρωποι να μείνετε δυνατοί, αγνοί, ειλικρινείς. Να μείνετε…Άνθρωποι!

Inspirational

Κάποιες σκέψεις για την Ανάσταση του Χριστού μας…

Μεγάλη Σαρακοστή… Όσοι ήθελαν νήστεψαν καθόλη τη διάρκεια, άλλοι τη Μεγάλη Εβδομάδα. Οι ιερείς δεν έβρισκαν ώρα για εξομολόγηση, αφού όλοι περιμέναμε την τελευταία στιγμή. Όταν έφθασε η Μεγάλη Εβδομάδα, όλοι πήγαμε στην εκκλησία για ν’ ακούσουμε την ευαγγελική περικοπή. Την Κυριακή του Πάσχα, αφού ακούσαμε τον «Καλό Λόο», κάναμε μεγάλα τραπέζια και είπαμε το «Χριστός Ανέστη», αναμένοντας ν’ ακούσουμε «Αληθώς ο Κύριος»! Πράγματι, ο Κύριος έχει αναστηθεί. Έχει όμως αναστηθεί και στις καρδιές μας; Έχουμε, μήπως, αναλογιστεί ποτέ αν πραγματικά νιώθουμε ότι ο Κύριος μας, ο Θεός μας έχει αναστηθεί; Ο Κύριος ακούει τις προσευχές μας ολόχρονα και είναι πάντα δίπλα μας. Εμείς πότε Του δείξαμε την ευγνωμοσύνη μας; Ακούσαμε τις προσευχές Του για το λαό Του; Θυμάμαι κάποτε που μου ‘χαν πει μία ιστορία όπου οι άγγελοι δούλευαν σκληρά για να λάβουν όλες τις παρακλήσεις των ανθρώπων, μα μόνο ένας άγγελος δούλευε για να λαμβάνει τις ευχαριστίες τους προς τον Κύριο…

Το νησί μας περνάει δύσκολες ώρες, πάντα περνούσε… Αυτό όμως που δίδαξε ο Χριστός μας, οι πιο πολλοί δεν το ακούμε. Τι είναι αυτό; Μα φυσικά η Αγάπη. Ας αγαπήσουμε τον πλησίον μας, ας συγχωρέσουμε και ας αγκαλιάσουμε τον εχθρό μας λέγοντάς του «Χριστός Ανέστη». Ας σταματήσουμε τα παράπονα και τις απαισιοδοξίες. Μόνο τότε… Μόνο όταν η αγάπη κυριαρχήσει στις καρδιές μας, θα βοηθήσουμε τον τόπο μας και όλους όσους μας χρειάζονται. Όταν γίνει αυτό, δε θα χρειαστεί να σηκώσουμε το ποτήρι στο τραπέζι για να ευχηθούμε «Χριστός Ανέστη και του χρόνου στα σπίτια μας» γιατί θα είμαστε στα σπίτια μας, στην Κερύνεια, στην Αμμόχωστο, στους τόπους μας!

Κλείνοντας, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας κάτι που διάβασα και μου άρεσε πολύ διότι διαγράφει την αλήθεια: «Οι άνθρωποι μπορεί να ξεχνούν το Θεό, ο Θεός όμως, ποτέ δεν ξεχνά τους ανθρώπους»!

«Χριστός Ανέστη»