Inspirational

Στους φίλους που είναι πάντα δίπλα μας…

Κάθομαι σε μια καφετέρια και προσπαθώ να ανεβάσω το τελευταίο μου άρθρο. Ξαφνικά βλέπω δύο νεαρά παιδιά, μπαίνουν στην καφετέρια, παραγγέλλουν και κάθονται στο τραπέζι απέναντί μου. Αρχικά δε δίνω ιδιαίτερη σημασία. Παρόλα αυτά, σε κάποια φάση μου κίνησαν την περιέργεια αφού το ένα παιδί κοίταζε προς το άτομο που στεκόταν στο ταμείο.

Ξαφνικά, στέκεται όρθιος, περπατά προς το ταμείο και λέει στο άτομο που ήταν εκεί: «Μπορώ να έχω μια αίτηση για δουλειά;» Του δίνουν την αίτηση, τη συμπληρώνει με τη βοήθεια του φίλου του, την επιστρέφει στο ταμείο και οι δύο φίλοι φεύγουν. Κι εγώ σκέφτομαι πόσο όμορφη ήταν η στιγμή που μόλις είχα την ευκαιρία να ζήσω. Δύο φίλοι, ο ένας να στηρίζει τον άλλο σε κάθε στιγμή, σημαντική ή μη.

Τι όμορφο πράγμα η φιλία, αλήθεια. Πόσο τυχεροί είμαστε αν έχουμε έστω και ένα πολύ καλό φίλο που είναι πάντα εκεί, στις τρέλες μας, στις δυσκολίες μας, στις σημαντικές και ασήμαντες στιγμές της ζωής μας. Ένα άτομο που είναι εκεί ακόμα κι όταν δεν του το ζητήσουμε.

Αν έχεις έστω κι ένα τέτοιο, πολύτιμο, άτομο στη ζωή σου, να το αγαπάς, να το σέβεσαι και να μην το ξεχνάς. Ακόμα κι αν σε κάποια φάση νιώσεις πως ο χρόνος δε σου φτάνει από τις πολλές υποχρεώσεις, πάρε αυτό/ή το/η φίλο/η ένα τηλέφωνο. Θα του/της δώσεις τόση χαρά που όχι μόνο δε θα νιώσεις ότι έχασες χρόνο αλλά θα αντλήσεις δύναμη για να συνεχίσεις με ενέργεια τους έντονους ρυθμούς της ζωής σου. Κι όταν οι ρυθμοί χαλαρώσουν; Μία έξοδος με αυτό/ή το/τη φίλο/η θα είναι ό,τι χρειάζεσαι.

Αν τώρα που διαβάζεις αυτό το άρθρο σκέφτεσαι αυτό το άτομο ή αυτά τα άτομα που θα είναι πάντα εκεί για ‘σένα, τότε να ξέρεις πως είσαι ευλογημένος/η που η ζωή σου χάρισε αυτό το δώρο. Να είσαι πάντα δίπλα τους, να τους στηρίζεις κι εσύ το ίδιο, να τους σέβεσαι, να τους αγαπάς…γιατί το αξίζουν!

true friends
Inspirational, Never Give Up

Ένα παιδί…πηγή έμπνευσης. Μην τα παρατάς ποτέ!

Κι ενώ συνήθως ακούω τον κόσμο να ανησυχεί για το τι φαγητό θα φτιάξει, τι ρούχα θα φορέσει στη δουλειά, πως θα τα βγάλει πέρα ώστε να περισσέψουν χρήματα για ταξιδάκι, ξαφνικά μαθαίνω την ιστορία ενός 18χρονου παιδιού…

Οι γονείς του δεν κατάφεραν να του προσφέρουν όσα αξίζουν σε κάθε παιδί ώστε να έχει μια ποιοτική ζωή. Κατέληξε σε ορφανοτροφείο από επιλογή…για να επιβιώσει! Και τώρα καλείται να φύγει από το ορφανοτροφείο και να βρει τρόπο σε ένα χρόνο να επιβιώσει μόνο του.

Κι αυτό το παιδί ακόμα χαμογελά. Το χαμόγελό του κρύβει μια πικρία αλλά είναι εκεί. Αυτό το παιδί έχει ελπίδα, το παλεύει. Αυτό το παιδί είναι για ’μένα πηγή έμπνευσης. Χωρίς καν να το γνωρίζει, μου δίδαξε το πραγματικό νόημα του «Μην τα παρατάς ποτέ»!

Ακόμα κι όταν νιώσεις μόνος, ακόμα κι όταν νιώσεις πως η ζωή σε ξέχασε…μην τα παρατάς! Φρόντισε να θυμίσεις στη ζωή την ύπαρξή σου, δείξε της ότι μπορείς, πάλεψε για όσα σου αξίζουν, ακόμα κι όταν νιώθεις πως δεν έχεις τη δύναμη. Κι αν είσαι έστω και σε μικρό βαθμό σε καλύτερη θέση από αυτό το 18χρονο παιδί, να είσαι ευγνώμων. Και να θυμάσαι… Η ζωή δε σε ξέχασε, απλώς δοκιμάζει τη δύναμή σου. Απόδειξέ της ότι έχεις αυτή τη δύναμη και όλα θα βελτιωθούν!

Ένα παιδί…πηγή έμπνευσης. Μην τα παρατάς ποτέ!
Inspirational

Εμείς επιλέγουμε το ρόλο μας στη ζωή των συνανθρώπων μας!

Ποιος θέλεις να είναι ο ρόλος σου στη ζωή των άλλων; Ποιος θέλεις να είσαι γι’ αυτούς; Θέλεις να είσαι αυτός που άναψε τη φλόγα της ελπίδας ή αυτός που έκανε στάχτη τα όνειρά τους, κάτι που αγαπούσαν, κάτι για το οποίο προσπαθούσαν πολύ;

Βρέθηκα τυχαία σε μια συζήτηση, η οποία με έκανε να καταλάβω πως μια απλή κουβέντα από κάποιον αρκεί για να κάνει κάποιον άλλο ν’ απογοητευτεί τόσο πολύ που να παρατήσει την προσπάθεια για κάτι. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, αυτό το άτομο σταμάτησε ξαφνικά να τραγουδά οτιδήποτε και άλλαζε το σταθμό στο ράδιο όταν άκουγε το αγαπημένο του τραγούδι. Κι αυτό γινόταν για πολλά χρόνια… Γιατί; Διότι μια μέρα που το τραγουδούσε στο σχολείο, ο δάσκαλος του είπε πως δεν τραγουδά καλά…

Ίσως να βίωσες κάτι παρόμοιο και να ξέρεις το συναίσθημα, ίσως και όχι. Αλλά…γιατί; Γιατί να το κάνουμε αυτό στους συνανθρώπους μας; Ενθάρρυνε τους συνανθρώπους σου να προσπαθήσουν, να βελτιωθούν, να φτάσουν στο καλύτερο δυνατό επίπεδο. Κι αν δεις ότι κάποιος λύγισε, γίνε εσύ το στήριγμά του μέχρι να στηριχθεί και πάλι στις δικές του δυνάμεις! Μη μειώνεις τους άλλους.  Επέλεξε να είσαι αυτός ο «κάποιος που θα κάνει όλους τους άλλους να νιώθουν κάποιοι» (Robby Novak – Kid President) και θα δεις πως αυτή σου η στάση θα έχει θετικό αντίκτυπο και στη δική σου ζωή. Κράτα τους συνανθρώπους σου γερά από το χέρι και ανεβείτε μαζί τα σκαλιά της επιτυχίας και της ευτυχίας, έστω και αν αυτά οδηγούν σε διαφορετικούς προορισμούς για τον καθένα σας!

Εμείς επιλέγουμε το ρόλο μας στη ζωή των συνανθρώπων μας!
Inspirational

Χριστός Ανέστη!

Ανάσταση. Η μεγαλύτερη γιορτή της χριστιανοσύνης. Ο Χριστός ήρθε στη γη, κήρυξε, έκανε θαύματα, σταυρώθηκε, τάφηκε και σε τρεις μέρες αναστήθηκε, νίκησε το θάνατο κι έδωσε σ’ εμάς την ευκαιρία να ζήσουμε μια καλύτερη ζωή, μετά από αυτή. Το μόνο που μας ζητά είναι να ζήσουμε αυτή τη ζωή στη βάση των κηρυγμάτων του. Ποιο, πιστεύω, είναι το σημαντικότερο; Η αγάπη! Διότι, ό,τι κι αν κάνεις με πραγματική και αληθινή αγάπη, ακολουθεί το Λόγο Του. Αγάπησε τον πλησίον σου, συγχώρεσέ τον, βοήθησέ τον, κάνε τη δουλειά σου με αγάπη διότι έτσι θα γίνεις αποτελεσματικός και θα προσφέρεις στους συνανθρώπους σου. Αν κάποιος έκανε κάτι πολύ άσχημο, μην τον κρίνεις, βοήθησε τον να μετανοήσει και να επιστρέψει κοντά στο Θεό. Αυτό θα φέρει κι εσένα πιο κοντά Του.

Στις μέρες μας, δυστυχώς, η ανθρωπότητα έχει απομακρυνθεί αρκετά από το Λόγο Του. Πόλεμοι, βιαιότητες, κακίες. Πολλοί απομακρύνονται από το Θεό, πολλοί δηλώνουν άθεοι…

Μην απογοητεύεσαι… Ο Θεός δε θα κοιτάξει τη γενική εικόνα. Ο Θεός θα κοιτάξει εσένα με αγάπη. Ζήτησε τη βοήθειά Του και δε θα σ’ την αρνηθεί. Ζήσε και πράξε με αγάπη στην καρδιά και θα δεις πως θα Τον νιώσεις μέσα σου. Θα νιώσεις την ηρεμία που θα σου προσφέρει. Μην κοιτάζεις γύρω σου για να Τον βρεις, κοίταξε μέσα σου!

Ας ζήσουμε ακούγοντας τα λόγια Του και (κυρίως) πράττοντας με βάση αυτά. Ας προσπαθήσουμε όλοι μας. Ας μην Τον σταυρώσουμε γι’ ακόμη μια φορά!

bright-card-close-up-953057
Inspirational

Ονειρέψου, πράξε αναλόγως, ζήσε τη ζωή που εσύ θέλεις…σου αξίζει!

Ήταν μια από αυτές τις μέρες… Τις μέρες που αναρωτιόμουν πως θα τα καταφέρω, αν θα τα καταφέρω. Δεν ήξερα αν πιστεύω στον εαυτό μου όσο θα ’πρεπε. Αυτή τη μέρα, που δεν ήξερα πως ν’ απαντήσω στις ερωτήσεις που έθετα στον εαυτό μου, έτυχε να δω την ταινία για τη ζωή του Walt Disney… «Walt before Mickey»… Και τότε κατάλαβα πως τα όνειρα μπορούν να πραγματοποιηθούν, αρκεί να συνεχίσεις να παλεύεις γι’ αυτά ακόμα κι όταν φαίνονται ακατόρθωτα. Ακόμα κι όταν οι άλλοι προσπαθούν να σε παγιδεύσουν στη φυλακή της καθημερινότητας. Τα όνειρα σου πρέπει να είναι η κινητήριος σου δύναμη. Αυτά θα σε κρατήσουν ζωντανό/ή, δυνατό/ή, έτοιμο/η να παλέψεις! Κι αν κάποιος σου πει πως δε μπορείς και πως είναι δύσκολο να τα πραγματοποιήσεις, τότε να θυμάσαι πως: «Αν μπορείς να το ονειρευτείς, μπορείς και να το κάνεις» (Walt Disney). Ονειρέψου, πράξε αναλόγως, ζήσε τη ζωή που εσύ θέλεις και σε κάνει ευτυχισμένο/η, σου αξίζει…μας αξίζει!

Inspirational

Κάποιες σκέψεις για την Ανάσταση του Χριστού μας…

Μεγάλη Σαρακοστή… Όσοι ήθελαν νήστεψαν καθόλη τη διάρκεια, άλλοι τη Μεγάλη Εβδομάδα. Οι ιερείς δεν έβρισκαν ώρα για εξομολόγηση, αφού όλοι περιμέναμε την τελευταία στιγμή. Όταν έφθασε η Μεγάλη Εβδομάδα, όλοι πήγαμε στην εκκλησία για ν’ ακούσουμε την ευαγγελική περικοπή. Την Κυριακή του Πάσχα, αφού ακούσαμε τον «Καλό Λόο», κάναμε μεγάλα τραπέζια και είπαμε το «Χριστός Ανέστη», αναμένοντας ν’ ακούσουμε «Αληθώς ο Κύριος»! Πράγματι, ο Κύριος έχει αναστηθεί. Έχει όμως αναστηθεί και στις καρδιές μας; Έχουμε, μήπως, αναλογιστεί ποτέ αν πραγματικά νιώθουμε ότι ο Κύριος μας, ο Θεός μας έχει αναστηθεί; Ο Κύριος ακούει τις προσευχές μας ολόχρονα και είναι πάντα δίπλα μας. Εμείς πότε Του δείξαμε την ευγνωμοσύνη μας; Ακούσαμε τις προσευχές Του για το λαό Του; Θυμάμαι κάποτε που μου ‘χαν πει μία ιστορία όπου οι άγγελοι δούλευαν σκληρά για να λάβουν όλες τις παρακλήσεις των ανθρώπων, μα μόνο ένας άγγελος δούλευε για να λαμβάνει τις ευχαριστίες τους προς τον Κύριο…

Το νησί μας περνάει δύσκολες ώρες, πάντα περνούσε… Αυτό όμως που δίδαξε ο Χριστός μας, οι πιο πολλοί δεν το ακούμε. Τι είναι αυτό; Μα φυσικά η Αγάπη. Ας αγαπήσουμε τον πλησίον μας, ας συγχωρέσουμε και ας αγκαλιάσουμε τον εχθρό μας λέγοντάς του «Χριστός Ανέστη». Ας σταματήσουμε τα παράπονα και τις απαισιοδοξίες. Μόνο τότε… Μόνο όταν η αγάπη κυριαρχήσει στις καρδιές μας, θα βοηθήσουμε τον τόπο μας και όλους όσους μας χρειάζονται. Όταν γίνει αυτό, δε θα χρειαστεί να σηκώσουμε το ποτήρι στο τραπέζι για να ευχηθούμε «Χριστός Ανέστη και του χρόνου στα σπίτια μας» γιατί θα είμαστε στα σπίτια μας, στην Κερύνεια, στην Αμμόχωστο, στους τόπους μας!

Κλείνοντας, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας κάτι που διάβασα και μου άρεσε πολύ διότι διαγράφει την αλήθεια: «Οι άνθρωποι μπορεί να ξεχνούν το Θεό, ο Θεός όμως, ποτέ δεν ξεχνά τους ανθρώπους»!

«Χριστός Ανέστη»

Inspirational

Πρόσφυγες… Πολλές ιστορίες, πολλά παραδείγματα…μεγάλη έμπνευση!

Μέσα από τις πιο κάτω φωτογραφίες μπορείτε να πάρετε μία γεύση από το πρόσφατο οδοιπορικό που έκανα στην πανέμορφη Κερύνεια, στη γεμάτη μυρωδιές Λάπηθο, στον Άγιο Ιλαρίωνα, στη μαγευτική Μεσσαορία, στο επιβλητικό Αββαείο του Πέλλαπαϊς, στα κατεχόμενα μέρη μας, στον τόπο μας! Όπως έγραψε χαρακτηριστικά ο Μόντης (1975) στο ποίημά του «Της εισβολής»:

«Είναι δύσκολο να πιστέψω
πως μας τους έφερε η θάλασσα της Κερύνειας,
είναι δύσκολο να πιστέψω
πως μας τους έφερε η αγαπημένη θάλασσα της Κερύνειας.»
(Πικραινόμενος εν εαυτώ, 1975)

Καθόλη τη διαδρομή υπάρχει στην καρδιά σου ένα βάρος… Αυτό της πίκρας, τόσο που έχασες τον τόπο σου όσο και τους δικούς σου ανθρώπους. Βλέπεις στα μάτια των μεγαλύτερων, τον πόθο για επιστροφή, τον πόθο να κατοικήσουν και πάλι στα σπίτια τους. Ακόμα και που το γράφω φαίνεται περίεργο… Να ονειρεύεσαι να ζήσεις στο σπίτι που μεγάλωσες μικρός, που παντρεύτηκες, που γεύτηκες τις πρώτες χαρές της ζωής. Και το όνειρο να σβήνει μόλις βλέπεις κάποιον άλλο, να ανοίγει το παράθυρο και να σε κοιτάζει σαν ένα ξένο που ήρθε στο σπίτι του χωρίς πρόσκληση. Τα γεγονότα της εισβολής του 1974 στοίχησαν στους Κύπριους τα πάντα. Κι όμως! Στάθηκαν στα πόδια τους. Κατάφεραν να ορθοποδήσουν, να κατοικήσουν σε ένα νέο σπίτι, να βρούνε δουλειά, να ζήσουν αξιοπρεπώς παρόλες τις δυσκολίες. Αυτό θα πει δύναμη θέλησης! Αυτό είναι ένα τεράστιο παράδειγμα για όποιον λέει πως η ζωή δεν του φέρθηκε δικαίως και τα παρατά. Κοίταξε δίπλα σου, στα μάτια του πατέρα και της μητέρας σου, στα μάτια του παππού και της γιαγιάς, του θείου και της θείας. Θα δεις μια πίκρα που δεν πρόσεξες ποτέ πιο πριν, μα παράλληλα θα δεις και τη σπίθα… Τη σπίθα που πριν 40 χρόνια ήταν η αιτία για να επανέλθει στη ζωή και να σου δώσει όσα έχεις τώρα.

Αμέτρητες οι ιστορίες, αμέτρητα τα παραδείγματα. Πάρε ένα, γράψε το σε ένα χαρτί και όταν θα λές: «Δεν μπορώ», «Θα τα παρατήσω», «Η ζωή μού φέρθηκε άδικα και δεν τη θέλω», κοίταζε αυτό το κομμάτι χαρτί. Θα σου υπενθυμίζει πως η ζωή μπορεί να σου δώσει πίσω πολλά, αρκεί να της δώσεις ένα λόγο να το κάνει. Κι αυτός ο λόγος είσαι εσύ! Πίστεψε στον εαυτό σου, προχώρα μπροστά. Και απ’ εδώ και πέρα θα λες: «Μπορώ», «Δε θα τα παρατήσω ποτέ», «Δίνω στη ζωή ένα λόγο να μου δώσει όσα αξίζω, προσπαθώ, τα καταφέρνω, μπορώ!»

Κερύνεια     

Κερύνεια – Κουκουνάρι     

Κερύνεια – Σύνθεση 1

Κερύνεια – Κάμπια

Κερύνεια – Θέα από ψηλά

Κερύνεια – Σύνθεση 2

Λάπηθος

Εκκλησάκι Αγίου Γεωργίου στη Λάπηθο

Λάπηθος – Ουρανός

Αββαείο του Πέλλαπαϊς

Κάστρο Αγίου Ιλαρίωνα

Πηγές:

Γρηγορίου, Λ. (2012). «Της Εισβολής, Κ. Μόντη». Retrieved on 28.3.2014 from:
http://loukia-gregoriou.blogspot.com/2012/01/blog-post_3976.html

Inspirational

Νέα Αρχή… Για ‘σένα, για ‘μένα, για όλους μας!

Πολλοί θα αναρωτιέστε γιατί γράφω αυτό το blog. Ναι, όπως ανέφερα στη σελίδα “About me” , έχω δημιουργήσει αυτό το blog στα πλαίσια ενός μαθήματος στο Πανεπιστήμιο Κύπρου. Παρόλα αυτά, το θέμα δεν είναι τυχαίο. Προσωπική Ανάπτυξη…  Κάτι το οποίο πριν λίγα χρόνια δεν γνώριζα ότι θα με βοηθούσε τόσο πολύ στη ζωή μου. Και να πως έγινε…

Όπως σας είπα, σπουδάζω εκπαιδευτικός. Παρόλα αυτά, παράλληλα με τις σπουδές μου ξεκίνησα κάτι καινούριο στο οποίο περιλαμβάνονταν κάποια σεμινάρια προσωπικής ανάπτυξης. Μέσα από τα όσα άκουγα, κατάλαβα πως ο κόσμος γύρω μου με επηρέαζε πολύ, με έριχνε. Άρχισα να χάνω τη Χριστιάνα που ήξερα. Τότε σκέφτηκα: «Πώς μπορεί ένας εκπαιδευτικός που δεν τα βρίσκει με τον ίδιο του τον εαυτό, να τα βρεί με τα παιδιά που έχει μπροστά του και περιμένουν κάτι από αυτόν;»  Θεώρησα χρέος μου (ως εκπαιδευτικός) να βελτιώσω τον εαυτό μου! Έτσι, το περασμένο Καλοκαίρι, άρχισα να διαβάζω βιβλία και να παρακολουθώ τα σεμινάρια με περισσότερο ζήλο. Και έγινε η αλλαγή… Κάτι άρχισε να αλλάζει μέσα μου, κάτι που άρχιζε να πιστεύει περισσότερο στη Χριστιάνα και να βλέπει τον κόσμο με άλλο  μάτι.  Κατάλαβα ότι δεν πρέπει να περιμένω από τους άλλους να αλλάξουν απέναντί μου. Εγώ έπρεπε να αλλάξω. Εγώ έπρεπε (και πρέπει) να κάνω την αλλαγή στη ζωή μου.

Ο Leo Buscaglia (1924 – 1998), με το βιβλίο του «Να ζεις, ν’ αγαπάς και να μαθαίνεις», ήταν ένας από τους ανθρώπους που με ενέπνευσαν. Αυτός ο άνθρωπος, λάτρευε ακόμα και τα φύλλα που έπεφταν κάτω από τα δέντρα. Απολάμβανε τις πιο μικρές χαρές της ζωής. Με δίδαξε ότι το πιο εύκολο πράγμα για ’μένα είναι να είμαι ο εαυτός μου και να αποδέχομαι αυτό που είμαι. Μου έμαθε πως όταν βλέπω κάτι όμορφο στον άλλο, είναι καθήκον μου να του το αναφέρω (κάτι το οποίο ντρεπόμουν να κάνω παλιά). Ήταν πραγματικός δάσκαλος για ’μένα και τη ψυχή μου.  Εκτός από τα βιβλία που διάβαζα, σεμινάρια τα οποία παρακολούθησα με βοήθησαν να βελτιώσω τον εαυτό μου. Ένα από αυτά, ήταν το σεμινάριο του Αχιλλέα Αχιλλέως «New year, new me», που ανέφερα στο άρθρο μου «Στόχοι και θέληση… Το κλεδί της επιτυχίας!!!». Αυτά τα σεμινάρια, με βοήθησαν να στοχοθετώ, να αφήνω πίσω όλους τους φόβους μου και να πηγαίνω μπροστά, διότι: «Life is like riding a bicycle. To keep your balance, you must keep moving» (Albert Einstein, 1879 – 1955).

Έτσι λοιπόν, έφτασα να γράφω σε αυτό το blog, θέλοντας να μοιραστώ όσα έμαθα με όλο τον κόσμο, ούτως ώστε να βοηθήσω όσους περισσότερους μπορώ να βελτιώσουν την ποιότητα της ζωής τους (αφού κι ο Buscaglia (1924 – 1998) λέει πως πρέπει να θέλουμε να μάθουμε κάτι και γινόμαστε κάτι ούτως ώστε να το μοιραστούμε με τους άλλους). Ας ελπίσουμε ότι δε θα σας απογοητεύσω. Και να θυμάστε πάντοτε: «Love yourself, accept yourself, forgive yourself and be good to yourself, because without you the rest of us are without a source of many wonderful things.» (Buscaglia, 1924 – 1998). Απολαύστε μία από τις ομιλίες του Leo Buscaglia (1924 – 1998) πιο κάτω. Θα σας εμπνεύσει, πιστέψτε με!

https://www.youtube.com/watch?v=mREX7xPJrzw

Πηγές:

Buscaglia, L. (1988). Να ζεις, να αγαπάς και να μαθαίνεις. (Μ. Λώμη, Μετάφ.). Αθήνα: Εκδόσεις Γλάρος. (Το πρωτότυπο έργο δημοσιεύτηκε το 1982).

Λογοτεχνικές Μικρογραφίες. Να ζεις ν’ αγαπάς και να μαθαίνεις – Leo Buscaglia (απόσπασμα). Retrieved on 23.2.2014 from:

http://logotexnikesmikrografies.blogspot.com/2012/12/leo-buscaglia.html